Verslag van een cliënt

 

Afgelopen zomer ging het eigenlijk niet zo goed met me. Ik voelde me erg onrustig, eenzaam en werd daar moedeloos en depressief van. Ik had soms destructieve gedachten die ik met veel kunst en vliegwerk wel binnen de perken wist te houden, maar dat putte me ook uit. De aanleiding van dit alles was dat door omstandigheden mijn geliefde op dat moment niet in staat was om veel aandacht voor mij te hebben. Hij had andere dingen aan zijn hoofd.

Ik wist dat ik dit in m’n eentje niet op zou kunnen lossen. En toen dacht ik aan Robert. Ken hem al jaren, tijd geleden ook de leergang gevolgd, en het was weer tijd voor een goed gesprek. Het was voor mezelf wel helder hoe emotioneel afhankelijk ik dus van mijn partner ben geworden. Alle reden dus om dit samen met Robert te onderzoeken en mijzelf hierin te ontwikkelen.

In de eerste sessie hebben we wat verkenningen gedaan en Robert nodigde me uit om het innerlijke kind op te zoeken. Tot dusver was me dat eigenlijk nooit echt gelukt; ik had er eerlijk gezegd ook altijd wat afstand van gehouden. Voor mijn gevoel zat er rondom dit kind een heel negatieve energie, waar ik liever verre van bleef. Een energie die mij tot behoorlijk destructieve gedachten kan aanzetten.

Maar nu kreeg ik dat innerlijke kind vrijwel direct voor ogen, met het beeld van een kindje in een rieten mandje dat rustig dobbert op het water, zo tussen de rietkragen door. Het heeft een goed gevuld buikje van warme melk, maar is zó ongelukkig en bang….. Het hunkert naar liefde en aandacht…. Het was niet moeilijk om contact met dit kind te houden en na deze eerste sessie heb ik dat ook veelvuldig gedaan. In het begin was dat zoeken naar het goede moment en de passende vorm, maar uiteindelijk werd dat iedere avond in bed een moment van bezinning. Contact maken en voelen wat dit kind nodig heeft, in gedachten een slaapliedje zingen en ‘vasthouden’.

Dit contact met mijn innerlijke kind en daar zelf voor zorgen in plaats van verlangen dat een ander dat doet, bracht me op dat moment – en nog steeds – al heel veel rust en kracht.

In de tweede sessie hebben we dit thema verder uitgediept.

In de derde sessie zijn Robert en ik een stap verder gegaan. Ik vertelde Robert dat ik al mijn hele leven lang het gevoel heb gehad dat ik ‘in de verkeerde film’ ben terecht gekomen. Ten diepste snap ik niet veel van deze aardse wereld en hoe mensen met elkaar (en met dieren en de natuur) omgaan. Al eerder heb ik geleerd dat ik mogelijk nog teveel gehecht ben aan ‘daarboven’, en heb me het afgelopen decennium vooral gericht op het echt aarden. Accepteren van het goede én het kwade in anderen én mijzelf en inzien dat ik hier op aarde wat te doen heb.

In deze sessie zijn Robert en ik een gesprek aangegaan met Het Veld, zoals Robert dat noemt. Dat deden we door eerst contact te maken met het kind en daarbij te vragen om contact met Het Veld. Ook hier was het contact enorm snel gemaakt. Direct voelde ik een enorme warmte, ontroering en kracht over me komen. Het beeld dat me voor ogen kwam was dat van een langzaam draaiende enorme massa van lucht en licht, waarmee ik via een soort van orkaan-slurf contact kan maken. Ik hoorde daarboven allerlei zacht gefluister, met een enorme wijsheid van alles dat is geweest en alles dat nog gaat komen. Volkomen tijdloos en transparant dus.

Dit contact is voor mij volkomen helder, het gaf me een heel sterk gevoel van herkenning, thuiskomen. Het bijzondere was dat ik zag dat ieder mens op aarde zo’n zelfde verbinding heeft. Al dan niet ontwikkelt of gebruikt. We zijn met elkaar verbonden via die enorme ontzagwekkende ‘paraplu’ die altijd en eeuwig ‘boven ons hangt’. Dat gaf me het inzicht en de ontroerende ervaring om de verbinding en contacten tussen mensen op die manier te bezien, met veel meer grootsheid, mildheid en compassie.

Ook met Het Veld heb ik geleerd bijna dagelijks contact te maken. Het geeft me kracht, autonomie en rust. Het bijzondere is ook dat je Het Veld vragen kunt stellen en daarbij soms prachtige inzichten / antwoorden terug krijgt. Ook dat is mij overkomen.

Heel iets anders is dat ik bij één van die keren van contact met het innerlijke Kind en Veld ineens voor mijzelf een prachtig inzicht kreeg: ik noem het de mystieke betekenis van kerstmis. Ineens begreep ik de dieperliggende aard daarvan. Namelijk dat het kind aan hemel en aarde wordt getoond! Waar het kwetsbare van het kind samenkomt met de grootsheid en oerkracht van het universum.

Volledige tekst artikel:

Van Robert heb ik geleerd dat het contact met Het Veld alleen tot stand komt wanneer er eerst contact is met het innerlijke kind. En wat ik de laatste tijd heb gemerkt, is dat zich dat niet voor de gek laat houden! In mijn verlangen naar contact met Het Veld, stapte ik soms te snel over het contact met het kind heen om maar zo snel mogelijk contact met daarboven te hebben. Maar dat werkt dus niet. Het contact met het kind is dus het meest wezenlijke, of in ieder geval een echte voorwaarde.

Dit verrijkende contact met het kind en Het Veld, heeft mij enorm veel rust, vertrouwen en kracht gegeven. Autonomie. Waar ik eerder mijn partner nodig had om voor mijn kind te zorgen, voor ‘het gat in mijn ziel’, heb ik nu geleerd om dat zelf te doen. En de kracht daarvoor krijg ik van Het Veld.

Ik merk dat het me ook sterker / autonomer maakt op andere terreinen van mijn leven. Bijvoorbeeld met familie en vrienden maar zeker ook in mijn werk. De relatie met anderen – of beter gezegd, het vooral goed willen houden van die relatie – speelt een veel minder grote rol.

Ook bijzonder nog om te vermelden is dat die destructieve gedachten zich nooit meer hebben voorgedaan, verdwenen als sneeuw voor de zon….. Waar die toch eigenlijk altijd een deel van mij waren als ik te maken had met stevige tegenvallers of echt heftige situaties, heb ik die sindsdien niet meer gehad en staan die nu ook mijlenver van me af.

En nu, een paar maanden verder, ervaar ik nog steeds dat ik kan vertrouwen op mijzelf. Dat het kind veilig is bij mijzelf, en daar ben ik ook trots op. Deze ontwikkeling had ik niet kunnen voorzien toen ik de sessies met Robert weer heb opgestart. Met deze diepgang en met een verstrekkende impact op mijn hele verdere leven….. Dank je wel Robert!

Februari 2012

Anja

MENU